گرسنگی نویسندگان و روزنامه‌نگاران؛ مسئله‌ای به قدمت یک قرن

بازخوانی رمان «گرسنگی» کنوت هامسون و تداوم چالش معاش؛ گرسنگی نویسندگان و روزنامه‌نگاران؛ مسئله‌ای به قدمت یک قرن رمان «گرسنگی» اثر کنوت هامسون، داستان نویسنده‌ای جوان است که در خیابان‌های کریستیانیا برای یافتن غذا، تأمین معاش و فروش نوشته‌هایش سرگردان می‌شود. هامسون در این رمان، با ورود به ذهن آشفته‌ی مردی که میان غرور نویسندگی و نیازهای ابتدایی زندگی گرفتار شده، مسئله‌ای ماندگار را پیش می‌کشد: نویسنده برای نوشتن به چه چیزی نیاز دارد و وقتی نان در گروِ کلمه است، استقلال ادبی چه سرنوشتی پیدا می‌ک

بازخوانی رمان «گرسنگی» کنوت هامسون و تداوم چالش معاش؛ گرسنگی نویسندگان و روزنامه‌نگاران؛ مسئله‌ای به قدمت یک قرن رمان «گرسنگی» اثر کنوت هامسون، داستان نویسنده‌ای جوان است که در خیابان‌های کریستیانیا برای یافتن غذا، تأمین معاش و فروش نوشته‌هایش سرگردان می‌شود. هامسون در این رمان، با ورود به ذهن آشفته‌ی مردی که میان غرور نویسندگی و نیازهای ابتدایی زندگی گرفتار شده، مسئله‌ای ماندگار را پیش می‌کشد: نویسنده برای نوشتن به چه چیزی نیاز دارد و وقتی نان در گروِ کلمه است، استقلال ادبی چه سرنوشتی پیدا می‌ک


سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) –آریامن احمدی، نویسنده و روزنامه‌نگار: «آن روزها گرسنه در کریستیانا پرسه می‌زدم، شهر عجیبی که مُهرِ خود را بر پیشانی هرکسی می‌زند… در اتاق زیرشیروانی‌ام بیدار دراز کشیده‌ام و زنگ ساعت شش را از طبقه پایین می‌شنوم. به همین زودی هوا روشن شده بود و آدم‌ها از پله‌ها پاییین می‌رفتند و بالا می‌آمدند. کنار در، یعنی جایی از اتاقم که با شماره‌های قدیمی روزنامه مورگنبلاده پوشیده شده، آگهی فانوس‌های دریایی را خوب می‌دیدم. سمت چپش هم تبلیغ بزرگ و ورآمده نان‌های تازه فابین اولسنِ نانوا بود…»

این نخستین تصویر رمان «گرسنگیِ» کنوت هامسون است؛ رمانی که پس از گذشت بیش از یک قرن از انتشار آن و پس از سه ترجمه پیشین به فارسی، این‌بار با ترجمه تازه محمدرضا شکارسری از سوی نشر افق منتشر شده است، ترجمه‌ای که در قیاس با ترجمه‌های پیشین یک گام جلوتر است. همین بند آغازین، پیش از آنکه داستان پیش برود و شخصیت اصلی را در خیابان‌های شهرِ کریستیانا (نام قدیم شهر اسلو) دنبال کنیم، نان و نوشتن را در کنار هم قرار می‌دهد. دیوار اتاق زیرشیروانی با شماره‌های قدیمی روزنامه پوشیده شده و در میان آگهی‌ها، تبلیغ نان تازه خودنمایی می‌کند. انگار راوی، پیش از آنکه روز دیگری از زندگی دشوارش را آغاز کند، با دو ضرورت روبه‌رو شده است: کلمه و نان. یکی وسیله‌ای برای بیان خویشتن است و دیگری شرط ادامه حیات. روزنامه، که می‌تواند محل انتشار نوشته‌های او و راهی برای کسب درآمد باشد، بر دیوار اتاقش حضور دارد؛ نان نیز در هیئت آگهی نانوایی، درست در کنار آن، وعده غذایی را می‌دهد که هنوز به دست راوی نرسیده است. او هر دو را می‌بیند، اما دیدن تصویر نان با سیرشدن تفاوت دارد و روزنامه‌ای که روی دیوار چسبانده شده، هنوز به معنای یافتن جایی برای نوشته‌های او نیست.

از همین تصویر کوچک اما آشنا، که با گذشت بیش از یک قرن از انتشار «گرسنگی» همچنان برای نویسندگان و روزنامه‌نگاران معنایی ملموس دارد و بسیاری از آنها هنوز با مسئله نان و نوشتن (و در برخی جوامع با سانسور و سرکوب) دست‌وپنجه نرم می‌کنند، می‌توان به یکی از پرسش‌های بزرگ ادبیات رسید: نویسنده گرسنه چه چیزی برای عرضه به جهان دارد؟ آیا کلمه می‌تواند جای نان را بگیرد؟ آیا می‌توان به نوشتن ادامه داد، وقتی بدن از ابتدایی‌ترین نیازهای خود محروم مانده است؟ هامسون در رمان خود این پرسش‌ها را نه در قالب بحثی نظری، بلکه از خلال تجربه روزمره مردی جوان، بی‌نام و بی‌پول پیش می‌کشد؛ مردی که می‌خواهد بنویسد، اما برای ادامه نوشتن باید زنده بماند.

در «گرسنگی»، فقر فقط نداشتن پول و غذا نیست؛ نیرویی است که ذهن را دگرگون می‌کند، غرور را به جان آدم می‌اندازد، رابطه فرد با جهان را مختل می‌کند و مرز میان واقعیت و خیال را از میان می‌برد. راویِ بی‌نام در خیابان‌های کریستیانیا سرگردان است. گاهی مقاله می‌نویسد و امیدوار است آن را به روزنامه‌ای بفروشد، گاهی به دنبال راهی برای پرداخت اجاره و تهیه غذا می‌گردد و گاهی چنان درگیر افکار و تصورات خود می‌شود که از تشخیص درست موقعیت خویش بازمی‌ماند. او نه می‌خواهد از آرمان نویسندگی دست بکشد و نه می‌تواند نیازهای جسمانی خود را برای همیشه انکار کند. کشمکش اصلی رمان از همین جا آغاز می‌شود: از برخورد میل به آفرینش با ضرورت بقا.

در ادبیات داستانی، نویسنده و روزنامه‌نگار اغلب شخصیت‌هایی هستند که در فاصله میان آرزوهای بزرگ و واقعیت‌های کوچک زندگی گرفتار شده‌اند. لوسین دو روبامپره در «آرزوهای بربادرفته»ی بالزاک (۱۸۳۷)، با سودای شهرت ادبی و روزنامه‌نگاری وارد پاریس می‌شود و با سازوکار بازار فرهنگ و مطبوعات روبه‌رو می‌شود. در چنین آثاری، نوشتن فعالیتی جدا از زندگی نیست؛ کلمه باید به بازار عرضه شود، سردبیری آن را بپذیرد، ناشری برایش پیدا شود و گاهی در برابر آن پولی پرداخت شود. آرمان نویسنده با اقتصاد زندگی برخورد می‌کند و این برخورد همیشه به سود آرمان تمام نمی‌شود.

اما هامسون در «گرسنگی» (۱۸۹۰) یک گام فراتر می‌رود. او صرفا داستان شکست یک نویسنده جوان را روایت نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد گرسنگی چگونه از درون، ذهن و زبان او را تغییر می‌دهد. راوی در عین نیازمندی، از غروری عجیب برخوردار است. گاهی حاضر نیست کمک دیگران را بپذیرد، گاهی چیزی را که به دست آورده بی‌دلیل می‌بخشد و گاهی برای حفظ تصویری که از خود ساخته، تصمیم‌هایی می‌گیرد که وضعش را دشوارتر می‌کنند. او می‌خواهد حتی در اوج درماندگی، اختیار خود را از دست ندهد. با این همه، گرسنگی مدام او را به واقعیتی بازمی‌گرداند که با اراده و خیال نمی‌توان از آن گریخت.

اهمیت رمان در همین تناقض است. راوی می‌خواهد با نوشتن از جهان مستقل شود، اما نوشتن نیز به جهان وابسته است. برای نوشتن باید زنده ماند؛ برای زنده‌ماندن باید غذا خورد؛ و برای تهیه غذا، نویسنده ناچار است به مناسباتی تن بدهد که شاید با آرمان‌هایش سازگار نباشند. آیا می‌توان از استقلال ادبی سخن گفت، وقتی استقلال اقتصادی وجود ندارد؟ آیا نویسنده‌ای که برای انتشار نوشته خود به رضایت سردبیر، ناشر یا صاحب سرمایه نیازمند است، می‌تواند همیشه آنچه را می‌خواهد بنویسد؟ و اگر نان در گروِ کلمه باشد، کلمه تا کجا می‌تواند در برابرِ نان مقاومت کند؟

این پرسش‌ها برای روزنامه‌نگاران و نویسندگان امروز نیز آشنا هستند؛ به‌ویژه برای کسانی که در ایران، در شرایط دشوار اقتصادی و حرفه‌ای، می‌کوشند نوشتن را نه صرفا وسیله‌ای برای کسب درآمد، بلکه راهی برای شناخت و توصیف واقعیت بدانند. روزنامه‌نگاری که باید هزینه زندگی خود را تامین کند، نویسنده‌ای که درآمد حاصل از کتاب‌هایش برای گذران زندگی کافی نیست و مترجمی که ماه‌ها برای برگرداندن اثری به فارسی وقت می‌گذارد، همگی با شکلی از همین تناقض روبه‌رو هستند. نوشتن به زمان و امکان زیستن نیاز دارد، اما همین نیازهای ابتدایی گاهی فرصت نوشتن را محدود می‌کنند. برای روزنامه‌نگار، مسئله تنها پیداکردن موضوع و نوشتن گزارش نیست؛ مسئله این است که آیا می‌تواند در شرایط تورم، تحریم، سانسور و سرکوب به نوشتن ادامه دهد و در عین حال معاش خود را تامین کند، بی‌آنکه استقلال حرفه‌ای و فکری‌اش را از دست بدهد؟

از این منظر، «گرسنگی» فقط رمانی درباره مردی فقیر در خیابان‌های اسلو نیست؛ روایتی است درباره وضعیتی که در آن، نویسنده هم به کلمه وابسته است و هم از آن انتظار دارد نجاتش دهد. پل استر، نویسنده آمریکایی، در مقدمه خود بر یکی از ترجمه‌های انگلیسی رمان، به پیوند میان هنر و زندگی هنرمند اشاره می‌کند. این پیوند در رمان هامسون چنان تنگاتنگ است که نوشتن دیگر فعالیتی نیست که پس از پایان کار روزانه آغاز شود؛ خودِ زندگی به میدانِ نبردِ نوشتن تبدیل شده است. راوی حتی وقتی نمی‌تواند چیزی بنویسد، همچنان درگیر نوشتن است. ناتوانی او در آفرینش نیز بخشی از تجربه نویسندگی او است.

«گرسنگی» نخستین بار در سال ۱۸۹۰ منتشر شد و در تحول رمان مدرن نقشی مهم داشت. هامسون به جای تکیه بر طرح داستانی متعارف و توصیف بیرونی رویدادها، خواننده را به درون ذهن شخصیتی می‌برد که افکارش پیوسته تغییر می‌کنند و رفتارهایش از منطقی ثابت پیروی نمی‌کنند. روایت، همچون ذهن گرسنه راوی، گاه آشفته، شتاب‌زده، متناقض و پیش‌بینی‌ناپذیر می‌شود. این شیوه، راهی تازه برای بازنمایی تجربه فردی در ادبیات گشود و بر نویسندگانی تاثیر گذاشت که به جای شرح صرف رویدادها، می‌خواستند حرکت‌های پنهان ذهن و آگاهی انسان را به ادبیات وارد کنند.

آیزاک باشویس سینگر، نویسنده برنده جایزه نوبل، درباره تاثیر هامسون بر ادبیات مدرن گفته است: «تمام مکتب مدرن داستان‌نویسی در قرن بیستم از هامسون سرچشمه می‌گیرد.». همین نگاه، نشان می‌دهد که چرا «گرسنگی» فراتر از داستان یک مرد گرسنه اهمیت پیدا کرده است. هامسون با نزدیک‌شدن به تجربه درونی راوی، تصویری از انسانی ارائه می‌کند که دیگر نمی‌تواند به برداشتی ثابت و منسجم از خود و جهان تکیه کند.

اقتباس سینمایی هنینگ کارلسن کارگردان شهیر دانمارکی از «گرسنگی» در سال ۱۹۶۶ نیز نشان داد که این تجربه چگونه می‌تواند از زبان ادبیات به تصویر منتقل شود. فیلم با بازی پِر اُسکارسن، زندگی نویسنده‌ای گرسنه را در اسلو بازآفرینی می‌کند. اُسکارسن برای بازی در این فیلم جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره کن را دریافت کرد. فیلم نیز، همچون رمان، به جای تقلیل گرسنگی به محرومیت جسمانی، بر تنهایی، آشفتگی ذهنی و فاصله میان تصور شخصیت از خودش و واقعیت زندگی او تمرکز می‌کند.

شاید ماندگاری «گرسنگی» بیش از هر چیز از این واقعیت سرچشمه بگیرد که گرسنگی در آن هرگز به نداشتن غذا محدود نمی‌ماند. راوی به نان نیاز دارد، اما هم‌زمان تشنه دیده‌شدن، به رسمیت شناخته‌شدن و یافتن جایی برای کلمات خود است. می‌خواهد بنویسد، حتی وقتی زندگی شرایط لازم برای نوشتن را از او گرفته است. در این معنا، گرسنگی هم نیرویی ویرانگر است و هم نیرویی که او را به سوی کلمه می‌راند. ادبیات از دل همین تناقض پدید می‌آید؛ از جایی که میل به نوشتن هنوز زنده است، اما جهان برای زنده‌ماندن نویسنده بهایی مطالبه می‌کند.

قهرمان بی‌نام رمان، در سراسر داستان از سوی دیگران به عنوان نویسنده‌ای بزرگ شناخته نمی‌شود، اما خودش با سرسختی به استعداد و شأن نویسندگی خود باور دارد. هامسون این تناقض را با طنزی تلخ روایت می‌کند؛ طنزی که در صفحات پایانی رمان، از خلال نگاه دقیق راوی به جهان پیرامون و گفت‌وگوی او با خودش، به شکلی درخشان آشکار می‌شود. راوی در اوج فقر و درماندگی، هنوز می‌کوشد به خودش ثابت کند که عقلش سر جایش است؛ و سرانجام، پس از لحظه‌ای شادی و آسودگی، دوباره به نوشتن بازمی‌گردد، زیرا فردا برای او، همیشه با رویای «خوشبخت‌ترین مرد دنیا» همراه است:

«پشت پنجره رفتم و به بیرون نگاه کردم. پنجره اتاقم مشرف به خیابان فوگنماند بود. چند بچه در پیاده‌رو پایین بازی می‌کردند، بچه‌هایی با جامه‌های ژنده در خیابانی فقرزده. یک بطری خالی را به این‌طرف و آن‌طرف پرت می‌کردند و دادوفریاد راه می‌انداختند. یک گاری آهسته از کنارشان رد شد. شاید خانواده‌ای بودند که آن‌ها را از خانه‌شان بیرون انداخته بودند، چراکه عجیب بود آن وقت سال کسی اثاث‌کشی کند. این فکر بی‌درنگ از ذهنم گذشت. گاری پر از اسباب و اثاثیه بود، رخت‌خواب‌هایی کرم‌خورده و چند کمد کشودار، صندلی‌هایی قرمز با سه پایه، پادری، اتو و اشیایی حلبی. دختربچه‌ای تخس که سن زیادی نداشت، با قیافه‌ای زشت و دماغی آویزان، بالای باروبنه نشسته بود و با دست‌های کبودش آن‌ها را نگه داشته بود تا نیفتند. روی چند تشک خیس و چندش‌آور نشسته بود که بچه‌ها رویش خوابیده بودند و به پسربچه‌ای نگاه می‌کرد که بطری خالی را برای دوست‌هایش می‌انداخت.

تمام این‌ها را تماشا کردم و اصلاً برایم سخت نبود بفهمم قضیه از چه قرار است. پشت پنجره که ایستاده بودم و نگاه می‌کردم، صدای خدمتکار صاحب‌خانه‌ام را هم می‌شنیدم که در آشپزخانه مجاور اتاقم آواز می‌خواند. آهنگی را که می‌خواند می‌شناختم و عامدانه گوش سپردم تا ببینم جایی را اشتباه می‌خواند یا نه. در دل گفتم: هیچ احمقی این کارها را نمی‌کند. خدا را شکر! من هم به‌اندازه دیگران عاقل بودم. […]

در تمام چیزهایی که از این بالا دیدم، حتی ماجرای جزیی و تصادفی‌ای نبود که متوجهش نشوم. هوشیار بودم، هر اتفاق ناچیز را دقیق دیدم و درباره ماجراهایی که رخ داده بودند نظرات خودم را داشتم. پس محال بود عقلم پارسنگ برداشته باشد. با توجه به اوضاع، چطور ممکن بود عقلم مشکلی پیدا کرده باشد؟

یک‌باره گفتم این‌جا را ببین، دیگر به‌اندازه کافی با فکرکردن به سلامت عقلت خودت را آزار دادی و عذاب کشیدی. حالا بیا و دیگر دست از این حماقت‌ها بردار! مگر درک و دریافت درست و دقیق همه اتفاقات نشانه دیوانگی است؟ قسم می‌خورم با این کارها من را به خنده می‌اندازی. می‌دانی چیست؟ یک جنبه مضحک داری. خلاصه بگویم، همه گه‌گاه دچار مشکل می‌شوند، آن‌هم دقیقاً سر ساده‌ترین مسائل. هیچ معنایی ندارد، اتفاق محض است. همان‌طور که قبلاً گفتم، یک سر سوزن مانده تا از دستت خنده‌ام بگیرد. تاجایی‌که به آن قبض خواربارفروشی مربوط می‌شود، آن ده‌شانزده‌هم ناچیز سر یک تکه پنیر حتی می‌توانم بگویم تاجایی‌که به آن پنیر مسخره مربوط می‌شود، عاقل‌ترین‌ها هم ممکن بود گیج شوند. بوی آن پنیر کافی بود تا کار آدم تمام شود… آن‌وقت من تمام آن پنیر را به سخره گرفتم… گفتم نه، یک چیز خوردنی به من بدهید! اگر می‌شود ده‌شانزدم از یک کره خامه‌ای به من بدهید! آن یک چیز دیگر است!

از حرف‌های خودم حسابی خنده‌ام گرفت، چون خیلی خنده‌دار بودند. دیگر هیچ مشکلی نداشتم، عقلم سر جایش بود. وقتی در اتاق قدم می‌زدم و با خودم صحبت می‌کردم، شادی‌ام لحظه‌به‌لحظه بیشتر شد. قاه‌قاه خندیدم و بسیار احساس خوش‌حالی کردم.

از حرف‌های خودم حسابی خنده‌ام گرفت، چون خیلی خنده‌دار بودند. دیگر هیچ مشکلی نداشتم، عقلم سر جایش بود. وقتی در اتاق قدم می‌زدم و با خودم صحبت می‌کردم، شادی‌ام لحظه‌به‌لحظه بیشتر شد. قاه‌قاه خندیدم و بسیار احساس خوش‌حالی کردم. به‌راستی چنین به نظر می‌رسید که فقط به همین لحظات کوتاه خوش نیاز داشتم تا عقلم درست کار کند، همین لحظه پر از نشاط واقعی سبک‌بارانه که هیچ‌چیز نگرانم نمی‌کرد. پشت میز نشستم و با تمثیلم خود را سرگرم کردم. خیلی خوب پیش رفت، بهتر از آنچه در این مدت طولانی پیش رفته بود. سریع پیش نمی‌رفت، اما در دل گفتم: همین پیش‌رویِ کوتاه هم معرکه است…»

رمان «گرسنگی» اثر کنوت هامسون، داستان نویسنده‌ای جوان است که در خیابان‌های کریستیانیا برای یافتن غذا، تأمین معاش و فروش نوشته‌هایش سرگردان می‌شود. هامسون در این رمان، با ورود به ذهن آشفته‌ی مردی که میان غرور نویسندگی و نیازهای ابتدایی زندگی گرفتار شده، مسئله‌ای ماندگار را پیش می‌کشد: نویسنده برای نوشتن به چه چیزی نیاز دارد و وقتی نان در گروِ کلمه است، استقلال ادبی چه سرنوشتی پیدا می‌کند؟

لرستان – ۵۲ عنوان کتاب از ۵۲ نویسنده لرستانی منتشر شده از سوی ۱۶ ناشر فعال استانی با موضوعات مخلتف رمان، تاریخ، دفاع مقدس، شعر، فرهنگ عامه، کلیات، فلسفه، هنر، علوم اجتماعی در آیین تجلیل از فعالان نشر استان رونمایی شد.

محسن جوادی، معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به مناسبت بیست سالگی خبرگزاری کتاب طی یادداشتی در ایبنا نوشت: وقتی رسانه به دور از هیاهوهای کاذب، دغدغه‌ای جز کتاب و توسعه کتابخوانی نداشته باشد، به خانه‌ای امن برای اهالی فرهنگ تبدیل می‌شود و ایبنا امروز چنین پناهگاهی برای خبرنگاران فرهنگی است.

در روزهایی که هفته کتاب در سراسر کشور با هزاران برنامه فرهنگی گرامی داشته می‌شود، پایتخت تصویر امیدوارکننده‌ای از خود به نمایش نمی‌گذارد. سهم هفته کتاب از تبلیغات محیطی و اکران‌های شهری در برابر انبوه پیام‌های تجاری و تبلیغاتی شبیه هیچ است.

سالاروند گفت: خوشبختانه برای نزدیک شدن به کودک و فهم دنیایش و گفتگو با وی، ابزارهای مختلفی در اختیار ماست و هنر یکی از ابزارهای این ارتباط است.

نخستین دوره جایزه ادبی «دادنامه»، ویژه رمان‌های منتشرشده در سال ۱۴۰۴، با هدف حمایت از نویسندگان ایرانی و ترویج مطالعه رمان ایرانی برگزار می‌شود. در این دوره، پنج برگزیده با اهدای تندیس «دادنامه»، لوح تقدیر و مجموعاً ۱۴۰ میلیون تومان جایزه نقدی تجلیل خواهند شد.

علیرضا عباسی نوشت:‌ دانشگاه راستین نه جایی برای تکرار آنچه از پیش می‌دانیم، بلکه جایی برای پرسیدن درباره آن چیزی است که هنوز نمی‌دانیم. دانشگاه باید بتواند درباره حقیقت پرسش کند، درباره دانش تردید کند، اندیشه‌ها را نقد کند، آزادی را پاس بدارد و گفت‌وگو را زنده نگه دارد.

هرمزگان – همزمان با هفته کتاب و کتابخوانی؛ از خادمان فرهنگ تجلیل و از کتاب «سیر تحولات تاریخی بستک و جهانگیریه در دوره قاجاری و پهلوی» در بستک رونمایی شد.

گلستان- پرویز رضایی، مترجم، نقاش و آموزگار پیشکسوت گرگانی که در آستانه نودسالگی همچنان با شور و انگیزه در مسیر آموختن و آموزاندن گام برمی‌دارد، در بیست‌وششمین دورهمی سرای فرهنگ و رسانه و همزمان با هفته کتاب سی و چهارم مورد تجلیل قرار گرفت؛ چهره‌ای فرهنگی که با سال‌ها فعالیت در عرصه آموزش، ترجمه و هنر، فراتر از نسل‌ها، همچنان آموزگار دانایی، اندیشه و هنر است.

زندگینامه روایی و مستند شهید حاج اسماعیل رضایی با پژوهش جعفر بگلو به زودی خواندنی می‌شود.

هرمزگان – «کتاب‌هایی که هرگز فراموش نمی‌شوند»؛ خاطرات شیرین کتاب‌خوانی در بندرعباس در مرکزی فرهنگی پارک لاله بندرعباس مرور شد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیام تسلیت ارتحال،آیت‌الله حسین وحید خراسانی
نوشت: فقدانی گران برای حوزه‌های علمیه و اندوهی ژرف برای عالمان دین و دلبستگان معارف اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام) است.

بوشهر- سعید بردستانی، نویسنده و داستان‌نویس بوشهری با اشاره به اینکه«رافائلو» اثری خواندنی است، تاکید کرد: این رمان تلاش می‌کند به مکاشفه درونی و خودشناسی برسد. جست‌وجوی هویت و سوال درباره این موضوع، محوری است که در رمان دنبال می‌شود و شخصیت اصلی در پی پاسخ دادن به سوال «من کی هستم؟» است.

او به تفاوت دردناک تغییر عقیده­ فردی و کنشگری جمعی می‌­پردازد. از عمر برغوثی نقل می­‌کند که: «چند فلسطینی دیگر باید کشته شوند تا یک سرباز اسرائیلی سر مرز غزه به شهود برسد و ناگهان درک کند که فلسطینی نیز انسان است؟!» حماد از این موضوع نیز فراتر می­‌رود و استدلال می­‌کند که حتی اعتراض‌­های گسترده­ اخیر در غرب در حمایت از فلسطین نیز که طبعاً پیامد شهودهای فردی شهروندان غرب درباره­ واقعیتِ مسئله­ فلسطین است

کتاب «از سکوت تا اتاق درمان » در فرهنگسرای اندیشه معرفی وبررسی می‌شود.

نکوداشت نصرت‌الله صمدزاده بنیان‌گذار کتابخانه تخصصی جنگ حوزه هنری با عنوان «کتابدار یاد» برگزار می‌شود.

ایلام – به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی کتابخانه حضرت زینب (س) در شهر ایلام افتتاح شد.

فارس- نشست رونمایی، نقد و بررسی کتاب «رند عافیت‌سوز؛ داستان زندگی خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی» با حضور منصور پایمرد نویسنده اثر، چهارشنبه ۲۷ آبان‌ماه، ازسوی مرکز حافظ‌شناسی برگزار می‌شود.

عبدالحسین آذرنگ، نویسنده، پژوهش‎گر، مترجم، ویراستار، مدرس، دانشنامه‌نگار درباره مفهوم لغوی و ریشه تاریخی «سامیزدات» نوشت.

نهصد و نود و چهارمین شب از شب‌های بخارا با همکاری مجله صنوبر به نمایش مستند «درختان کهنسال ایران» ساختۀ حمید کُریلی اختصاص یافته است.

رهی معیری، شاعری است که با پیوند میان سادگی زبان سعدی و ظرافت سبک هندی، توانسته است گسستگیِ رایج در غزل‌های کلاسیک را در هم بشکند. در این گفت‌وگو با قربان ولیئی به بررسی ویژگی‌های متمایز اشعار او می‌پردازیم؛ از غلبه‌ی «وحدت عاطفی» بر ابیات که برخاسته از تجربه‌های زیسته‌ی اوست، تا نقش تعیین‌کننده «غنای موسیقایی» و سادگی بیان که آثار او را به گزینه‌ای بی‌بدیل برای موسیقی و اجرا تبدیل کرده است.

فارس- پایگاه میراث جهانی تخت‌جمشید به مناسبت سی‌وچهارمین هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران، مسابقه مجازی داستان‌نویسی کوتاه با عنوان «یک روز از زندگی کاتب اعظم تخت‌جمشید» را برگزار می‌کند.

اسماعیل بقایی می‌گوید: ایران سرزمینی برخوردار از تمدنی کهن، غنی و انسان‌محور است؛ تمدنی که گستره آن نه‌تنها در جای‌جای این سرزمین، بلکه فراتر از مرزهای جغرافیایی ایران امتداد یافته است. هر گوشه از این میراث، روایتگر بخشی از تاریخ، اندیشه، فرهنگ و حکمت ایرانی است و جلوه‌ای از هویت تاریخی ملتی را بازتاب می‌دهد که در طول قرن‌ها، فراز و نشیب‌های بسیاری را پشت سر گذاشته است.

محمد دهقانی، نویسنده، پژوهشگر و عضو هیئت امنای کتابخانه مینوی گفت: مسیر زندگی مینوی «از جنگ تا فرهنگ» بود و امروز کتابخانه‌اش ظرفیت یک دانشکده را دارد.

کرمانشاه- ایجاد مرکز اسناد و کتابخانه ملی در کرمانشاه به‌عنوان یکی از ضرورت‌های زیرساختی در حوزه فرهنگ و هنر از موضوعات مورد تأکید کارشناسان است؛ این مرکز می‌تواند با جمع‌آوری و دسته‌بندی اسناد پراکنده از نابودی میراث مکتوب استان جلوگیری کرده و بستری مناسب برای معرفی مفاخر و پژوهشگران فراهم کند.

برایان تریسی، سخنران انگیزشی برجسته و نویسنده کتاب‌های مرجع توسعه فردی، در ۸۲ سالگی چشم از جهان فروبست؛ نویسنده‌ای که آثارش میلیون‌ها مخاطب را در سراسر جهان به سوی انضباط شخصی و عمل‌گرایی هدایت کرد.

سی‌وچهارمین هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران در استان‌های مختلف کشور با برگزاری رویدادهای ادبی، نمایشگاه‌ها، آیین‌های رونمایی و تجلیل و اجرای پویش‌های محلی و مردمی همراه است؛ رویکردی که در کنار معرفی تازه‌های نشر، بر تقویت دسترسی به کتاب در مدارس، روستاها و مناطق کمتر برخوردار تأکید دارد.

همدان- در دنیایی که هیاهوی رسانه‌های نوین فرصت انس با کتاب را کم‌رنگ کرده است، این سوال مطرح می شود که تکنولوژی‌های جدید می‌تواند به کتاب‌خوانی کمک می‌کند؟ و یا اینکه در روزگار رسانه‌ای شده امروز، همراهی نهادهای فرهنگی چگونه منجر به ترویج فرهنگ مطالعه می‌شود؟

آیین افتتاح کتابخانه شخصی غلامعلی حدادعادل که به بنیاد دائرهالمعارف اسلامی اهدا شده است، ۲۷ آبان (۱۴۰۵) در این بنیاد برگزار می‌شود.

کرمانشاه- معاون پژوهش و برنامه‌ریزی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران از برنامه‌ریزی برای تدوین جلد دوم کتاب «آوار و هاوار» با هدف ثبت و مستندسازی تجربیات نیروهای امدادی، نظامی، دستگاه‌های خدمات‌رسان و خیرین در جریان زلزله سال ۱۳۹۶ کرمانشاه خبر داد.

کرمانشاه- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه با اشاره به اینکه شعار هفته کتاب امسال «با کتاب گفت‌وگو کنیم» است، گفت: ۲۵۰ برنامه در هفته کتاب کرمانشاه به همراه رونمایی از ۳۰ عنوان کتاب در استان برگزار خواهد شد.

همزمان با آغاز سی‌وچهارمین هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران، «کاروان هم‌خوان»، متشکل از ۳۴ خودرو کتابخانه عمومی سیار، با حضور رئیس‌جمهور به بهره‌برداری رسید. «کاروان هم‌خوان»، پس از حرکت در خیابان‌های شهر تهران و عبور از مسیرهای منتهی به برج میلاد، برای آغاز خدمت‌رسانی به ۲۴ استان‌، راهی می‌شوند.

روایت ناصر میرباقری از چهار دهه فعالیت در نشر، در حقیقت روایت پیوند میان علاقه شخصی، میراث خانوادگی و دغدغه حفظ هویت فرهنگی است؛ مسیری که از یک کتاب‌فروشی در خیابان کریم‌خان آغاز شد.

کتاب «کارگر فیلسوف» خاطرات شفاهی پرویز بابایی با مصاحبه و تدوین یعقوب خزائی است.

ایلام- همزمان با نخستین روز سی و چهارمین هفته کتاب، آیین اختتامیه سومین جشنواره داستان کردی «رازان» در ایلام برگزار شد.

رئیس‌جمهور با تأکید بر اهمیت کتاب‌خوانی در ارتقای دانش و بینش مدیران و مسئولان گفت: کتاب صرفاً برای خواندن نیست، بلکه باید از تجربه گذشتگان درس گرفت و آموخته‌ها را در مسیر حل مشکلات مردم و بهبود زندگی جامعه به کار بست.

لرستان- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی لرستان، نویسندگی را فراتر از خلق داستان دانست و بر ضرورت انعکاس مسائل روز جامعه و پاسداشت هویت ملی در آثار نویسندگان متعهد تأکید کرد.

لرستان – وقتی هزینه‌های معیشت فرصت خرید کتاب را از برخی خانواده‌ها می‌گیرد، نمایشگاه‌های کتاب با تخفیف‌های ویژه می‌توانند فرصتی برای بازگشت کتاب به سبد خانوار باشند.

گلستان- ابراهیم حسن‌بیگی گفت: اقلیمی‌نویسی حاصل تجربه‌های مستقیم من از سفر و زندگی در مناطق مختلف است و معتقدم شناخت فرهنگ، زبان، آداب، آیین‌ها و شیوه زندگی مردم هر منطقه، از طریق مواجهه نزدیک با آن‌ها بهتر دست می‌آید.


منبع: ایبنا — کتاب و ادبیات

بازدیدها: ۲