با هوش مصنوعی مودبانه صحبت نکنید!

هوش مصنوعی به مراکز داده بزرگی وابسته است که حول زیرساخت‌های محاسباتی با چگالی بالا ساخته شده‌اند. این تأسیسات، برق قابل توجهی مصرف می‌کنند، به خنک‌سازی مداوم نیاز دارند و در سیستم‌های وسیع‌تری از تأمین انرژی، آب و کاربری زمین تعبیه شده‌اند.

با گسترش استفاده از هوش مصنوعی، این ردپای زیربنایی نیز افزایش می‌یابد. بنابراین، سؤال زیست‌محیطی این نیست که چگونه دستورات به صورت جداگانه بیان می‌شوند، بلکه این است که این سیستم‌ها با چه تناوب و شدتی استفاده می‌شوند.

هزینه هر پرسش از هوش مصنوعی

تفاوت ساختاری بین هوش مصنوعی و سایر سرویس‌های دیجیتال این است که در سرویس‌های دیجیتال وقتی سندی باز می‌شود یا یک ویدیوی ذخیره شده پخش می‌شود، هزینه اصلی انرژی قبلا پرداخت شده است و سیستم تا حد زیادی داده‌های موجود را بازیابی می‌کند.

اما مدل‌های هوش مصنوعی هربار که مورد پرسش قرار می‌گیرند، باید یک محاسبه جدید برای تولید پاسخ انجام دهند.

به عبارت فنی، هر پرس‌وجو یک «استنباط» جدید (یک گذر محاسباتی کامل از مدل) را ایجاد می‌کند و آن هزینه انرژی هر بار پرداخت می‌شود.

تحقیقات منتشر شده در مجله Science تخمین می‌زند که مراکز داده در حال حاضر سهم قابل توجهی از مصرف برق جهانی را به خود اختصاص داده‌اند و این تقاضا با افزایش حجم کار هوش مصنوعی به سرعت در حال افزایش است.

آژانس بین‌المللی انرژی هشدار داده است که تقاضای برق از مراکز داده می‌تواند تا پایان دهه حاضر تحت مسیرهای رشد فعلی دو برابر شود.

برق تنها بخشی از این تصویر است. مراکز داده همچنین به حجم زیادی آب برای خنک‌سازی نیاز دارند و ساخت و بهره‌برداری از آنها شامل زمین، مواد و دارایی‌های بادوام است. این تأثیرات، زمانی که خدمات ارائه شده جهانی هستند، به صورت محلی تجربه می‌شوند.