شب زنده دارها در معرض خطر چاقی و قلب ناسالم

مطالعه روی ۲۸۷ زن در نیوزیلند نشان داد که «سحرخیزان» و «شب زنده دارها» هر روز تقریباً به یک اندازه غذا می‌خورند، اما زمان غذا خوردن آنها مهم بود.

«روزان کروگر»، استاد و محقق تغذیه در دانشگاه گریفیت در بریزبن استرالیا، و نویسنده ارشد این مطالعه، گفت: «این تحقیق نشان می‌دهد که زمان غذا خوردن افراد ممکن است به اندازه آنچه می‌خورند مهم باشد. هدف قرار دادن زمان وعده‌های غذایی، به ویژه کاهش غذا خوردن در اواخر شب، می‌تواند یک استراتژی مهم برای بهبود سلامت در بین افرادی باشد که کرونوتایپ شبانه دارند.»

کرونوتایپ‌ها الگوهای خواب/بیداری روزانه افراد- مانند سحرخیزی یا شب زنده داری- را تعریف می‌کنند.

شرکت‌کنندگان در این مطالعه همگی زنانی بین ۱۸ تا ۴۵ سال بودند و تیم کروگر، کرونوتایپ‌های فردی، سلامت کلی و الگوهای غذایی آنها را پیگیری کرد.

محققان دریافتند افرادی که دیرتر به رختخواب می‌رفتند، الگوهای غذایی ناسالم‌تری داشتند. در مقایسه با افراد سحرخیز، افراد شب زنده‌دار در کل صبح (قبل از ساعت ۱۰ صبح) غذای نسبتاً کمتری می‌خوردند، اما مصرف غذاهای غنی از انرژی شان در طول عصر و شب (بین ساعت ۸ شب تا ۳ بامداد) متمرکز بود.

این تیم دریافت که الگوی مخالف برای افرادی که “زود به رختخواب می‌رفتند، زود از خواب بیدار می‌شدند” صادق بود.

همانطور که کروگر و همکارانش توضیح دادند، غذا خوردن در شب (زمانی که در حالت ایده‌آل افراد باید خواب باشند) برای بدن سخت‌تر است. وقتی بدن در شب با غذای غنی از انرژی مواجه می‌شود، آن را به جای سوزاندن، به عنوان چربی ذخیره می‌کند.

بنابراین، جای تعجب نبود که افراد شب زنده‌دار در این مطالعه، نسبت به افراد سحرخیز، درصد چربی بدن و همچنین حجم چربی شکمی بیشتری داشتند.

این تیم دریافت که طرفداران غذا خوردن در اواخر شب، سطوح بالاتری از چربی‌های خون مانند کلسترول نیز داشتند.

تنظیم قند خون نیز در بین زنان شب زنده‌دار در مقایسه با همسالان سحرخیزشان، ضعیف‌تر بود.

کروگر در یک بیانیه خبری گفت: «نوع کرونوتایپ بر ترجیحات ما برای مصرف غذا، رفتارهای ما و متابولیسم ما تأثیر می‌گذارد. هر دو گروه سحرخیز و شب زنده‌دار، مقادیر مشابهی غذا یا انرژی در طول روز مصرف می‌کردند، اما زمان غذا خوردن بسیار مهم بود.»